دیشب در بخش خبری فارسی تلویزیون بی بی سی با اعلام این خبر، از اقدام گروهی از شهروندان امریکایی گزارشی پخش شد که  با حضور در کلیسا های محل سکونت خود دست به دعا برداشته وبرای حل این مشکل از خداوند طلب گشایش می کردند.

غرض از بیان این مطلب، واکنش جالب شهروندان امریکایی ، با این رویداد مهم و تلخ، در این برهه از زندگی شان است .

به نظر من این اقدام آنان، بازتاب درستی از  فرهنگ و شکل پذیری مطلوب  آنان، از زندگی پیرامون شان به ذهن متبادر می کند .به صورتی که حتی ورشکستگی کارخانه یی که حتی برای بعضی از این افراد هیچگونه بهره ی مادی نداشت ، ولی پایگاه و نماد از اقتدار ملی وسر چشمه صنعت و سر بلندی  آنان در دنیا به شمار می رفت، باعث شده تا این افراد گرد هم آمده و اظهار همدردی کنند. اگر باریک بینانه با این قضیه طرف شویم، به نکته جالبی می رسیم که به ما می گوید : مردمان همین کشوری که متاسفانه در  جامعه ما، به مهد ماشینیسم و مادی گرایی شهره شده اند ،  در برهه یی از زمان فارغ از ضعیف و غنی بودن و به دور از حب و بغض ، جهت گذر از بحران   و مشکلات در گیر آن، هر یک به نوعی سعی در تلطیف فضای تیره آن دارند.

  حال با مقایسه این واکنش-  به زعم من،مثال زدنی آنان - با کشور و مردم خودمان به سادگی میتوان به  فاصله زیاد  فرهنگی و اجتماعی و.. .ما و آنها  پی برد.

هر چند ما ایرانی ها در مواقعی مثل خشکسالی و بیماری های صعب العلاج و... دست به دامن دعا و یاری جستن از خداوند قادر و توانا می شویم ،اما چقدر خوب بود که در جامعه ای زندگی می کردیم که همه مردم ، علیرغم اعتقاد قلبی به معنویات،  به این جنبه از امور هم توجه نشان می دادند که، ورشکستگی و انحلال پی در پی کارخانه وها و کار گاههای کشورمان که طی یکی دو سال اخیر روند رو به رشدی داشته  می تواند پایه های زندگی امروزمان را متزلزل سازد،- که متاسفانه ساخته –...

و خود را شریک درد و رنج آن کارگری بدانیم که ماه ها ست  حقوق نگرفته و شرمنده  ی خانواده اش شده است. در اینجا باید متاسفانه به این موضوع اشاره کرد که شفاف نبودن مسوولان با مردم و اظهار خوشبینانه وضع خوب!! اقتصادی کشور، از طرف  رسانه ها ، خود باعث ایجاد حس با ثبات بودن وضع تولید و صنعت را در افکار عمومی القا می کند ، که به راستی اینچنین نیست .

همدردی با مردم گرفتار و دردمند، مصداق همان بیت معروف "بنی آدم اعضای یکدیگرند .... " است که ما ایرانی  ها خود،  پدید آورنده آن هستیم، ولی متاسفانه در خیلی از موارد به آن  توجه نکرده و فقط در حد شعار از کنار آن میگذریم .