روزی که زندان قصر ساخته شد، رضا شاه که همراهش رییس شهر بانی وقت سرتیپ درگاهی  و وزیر دربار تیمور تاش و سایر رجال بودند ، برای بازدید و افتتاح به آنجا رفت ، همینکه رضا شاه وارد اطاقهای زندان شد ملاحضه کرد که تختخوابهای آهنی و ملافه های سفید و بالش  و تشک نرم در اطاق های تمیز گذارده اند. رضا شاه از تماشای این منظره عصبانی شد ، در حالی که اشاره به ملافه ها میکرد گفت :

پدر سوخته ها این ملافه های سفید چیست ؟ مگر اینجا خانه رجال و اشراف است که اینطور تمیز و با ملافه و تختخواب فنری مبله کرده اید ؟

تیمور تاش که از زندانهای اروپایی سابقه دیدن  داشت ، به شوخی عرض کرد : قربان آخر آیا ممکن نیست رجال ما گذرشان به این اطاقها بیفتد ؟... رضا شاه نگاهی به تیمور تاش کرده و سر را به علامت تصدیق تکان داد و گفت : اینهم حرفی ست ؛برحسب تصادف روزگار ، سه روز بعد درگاهی  و پانزده روز بعد تیمورتاش از آن تختخوابهای فنری استفاده کردند!!...

کماکان مرا از نظرات ارزشمندتان محروم نسازید، سپاسگزارم...

... یکی گوید که سهم نفت را من

دهم فی الفور و آنی دست مردم

همین مردم که می دانند فرق

میان خوشه جو را ز گندم !

...یکی از گرد ره تازه رسیده

ولیکن گشته محبوب جوانان

به رنگ سبزاو دارد ارادت

همی خواهد  کند ، میهن ، گلستان

دگر کاندید ما در دوره ی  صلح...

به کار مصلحت بودست فعال

شعارش اتحاد بین اقوام

به سایه دولتش، بنشسته چون دال*

جناب پرزیدنت فعلی اما

بود دیگر رقیب این همآورد

که با دیدار استانی همیشه

خریده رای خود را از زن و مرد!

 تمام این عزیزان خواستارند

که وضع مملکت بهبود یابد

به روز بیست ودوم ، رای مردم

کند تعیین ،چه کس خوب است یا بد!

 دال : عقاب