چند شب پیش در یکی از برنامه های ماهواره ای که مریم حیدر زاده ترانه سرای مشهور هم شرکت داشت و بحث، بحث داوری برای  انتخاب صدای برتر در بین شرکت کنندگان  علاقه مند به  خوانندگی  بود؛مریم حیدر زاده در هنگام اظهار نظر در مورد یکی از شرکت کنندگان که ترانه ای از حامی خواننده وطنی(دلم گرفت ای همنفس   -     پرم شکست تو این قفس) را خواند گفت " نقل به مضمون " : دیگر در زمان حاضر نیازی به ارایه این گونه ادبیات واین اندازه  حزن و اندوه نیست.

 و من در فکر این موضوع بودم که هر چند موسیقی زیبای  زنده یاد بابک بیات به خوبی توانسته حس غربت و دلتنگی روح اثر را به شنونده منتقل کند، ولی زبان شعر و ترانه در سالیان اخیر به جهت رواج انواع  موسیقی پاپ و رپ و... توانسته به چشم اندازهای تازه ای برسد.

ظهور نسل جدیدی از ترانه سرایان از جمله یغما گلرویی ، بابک صحرایی ، مریم حیدر زاده ،نیلوفر لاری پور و ... باعث بوجود آمدن موج جدیدی از ترانه ها شده که با در نظر گرفتن نیاز های مخاطب و  توجه به سلیقه های مختلف سعی در ارایه آثاری در خور توجه نموده است . همان طور که هر خواننده ای برای خود مخاطبان مخصوص به خود را دارد ، نمیتوان به صرف  ابراز سلیقه شخصی  از چنین ترانه های زیبایی خرده گرفت .

 به اعتقاد من منظور حیدر زاده از گفتن این مطلب بیشتر حس و حال نوستالژیکی ست که در ملودی بابک بیات مستتر است

که از آهنگهای اولیه او( که بیشتر داریوش آنها را اجرا کرده بود) تا روزهای آخر عمر گرانمایه اش در لابلای نتهای زیبایش  همیشه وجود داشت؛ بوده است . و الا کسی نمیتواند منکر صدای زیبای حامی و موسیقی و شعر استادانه پدید آورندگان این ترانه باشد،  حال با این مطلب فرصتی به وجود آمد تا هم یادی از بابک بیات بکنیم و هم جای خالی او را در موسیقی پاپ احساس کنیم . یادش گرامی باد.... 

بار دیگر نوبت ژانویه شد

 ذهن من درگیر یک قافیه شد

 شد کریسمس کاجها رنگین شدند

شاخه ها از برف نو سنگین شدند

 گوی رنگی، شمع زیبا، ریسه ها

 کادوی بابا نویل، در  کیسه ها...